Het verhaal van Démon (Didi)

Ik vond Didi in de buurt van het treinstation van Marrakesh. Hij was niet alleen: hij was samen met zijn broer, twee kleine katten die probeerden te overleven in het lawaai, het stof en de voortdurende drukte van de stad.

Ik gaf hen meerdere avonden achter elkaar te eten. In het begin wachtten ze rustig op mij, zonder te dichtbij te komen. Langzaam ontstond er vertrouwen. Didi was zachtaardig, een beetje terughoudender dan zijn broer, maar zijn blik was diep en ontroerend.

Op een avond was er iets mis. Toen ik met het eten aankwam, weigerde Didi te eten. Dat was ongewoon, want hij was altijd aanwezig tijdens het eten. Het begon al donker te worden, maar zijn gedrag maakte me ongerust. Ik nam hem in mijn armen om hem beter te bekijken.

Toen ik zijn nek aanraakte, voelde ik een abnormale zwelling. In het licht ontdekte ik een enorme abces in zijn keel. De infectie was al ver gevorderd. Het was zaterdagavond — het was onmogelijk om hem meteen naar een dierenkliniek te brengen. Ik kon hem echter niet zonder hulp laten, dus gaf ik hem Marbocyl terwijl ik wachtte tot ik een dierenarts kon raadplegen.

Op maandagochtend bracht ik hem naar de dierenkliniek. De dierenarts opende het abces om de infectie te laten wegvloeien. Daarna zetten we de behandeling enkele dagen voort met antibiotica. De verzorging was regelmatig, zorgvuldig en geduldig. Langzaam kreeg Didi zijn kracht terug. Zijn blik werd weer levendig. Hij begon weer te eten. De pijn verdween.

Vandaag is Didi een compleet veranderde kat. Hij leeft nu bij ons, veilig en beschermd. Hij is een van de liefste en meest aanhankelijke katten geworden. Met een ongelooflijke zachtheid zoekt hij knuffels, kruipt tegen ons aan en toont elke dag zijn stille dankbaarheid.

Deze kleine kat, gevonden bij het station, ooit zwak en gewond, is vandaag gelukkig, geliefd en diep gerust. Didi is geen straatkat meer. Hij is een lid van de familie — en een van de meest tedere.